Het verhaal van vrijwilligers Danny Sleijpen en Sonja Beijers

Op een van de warmste dagen van deze zomer zitten bezoekers, vrijwilligers en coördinatoren van het Odensehuis samen in de schaduw van de lommerrijke bomen. Rustig aan, is het devies. 

Limburgs huis
 

Multifunctioneel centrum De Polfermolen in Valkenburg aan de Geul is de plek waar het Odensehuis is gevestigd. Een inloophuis voor mensen met beginnende dementie of geheugenklachten, hun naasten of mantelzorgers. Om ervaringen met elkaar te delen, informatie uit te wisselen. Met het laagdrempelige karakter van een huiskamer, waar deelgenomen kan worden aan tal van activiteiten. Limburg telt tot nu toe één Odensehuis, terwijl er door heel Nederland ongeveer zeventig gevestigd zijn. 

De naam is afgeleid van de Deense stad Odense, waar het centrum in 2001 ontstaan is. Het concept van een ontmoetingsplek waar mensen in een ongedwongen en informele sfeer, zonder indicatie, ondersteuning kunnen krijgen, opende op 1 oktober 2025 zijn deuren in Valkenburg. Sindsdien zijn Sonja (60) uit Sibbe en de 50-jarige Danny (Berg en Terblijt) als vrijwilliger actief. Twee keer per week staan ze klaar voor de mensen die het Odensehuis bezoeken. “Ik heb 17 jaar vrijwilligerswerk gedaan voor De Zonnebloem”, vertelt Sonja. “En hielp een handje mee in het gemeenschapshuis in Sibbe, waar ouderen uit het dorp met elkaar in contact komen. Ook was ik mantelzorger van mijn vader. Nadat hij overleden is ben ik toch wel een beetje in een zwart gat terecht gekomen. Daarom vind ik het fijn om me in te zetten voor andere mensen. Ik heb er zelf ook baat bij.”

Groot hart
 

Danny knikt. Hij heeft zijn hele leven al een groot hart voor het welzijn van andere mensen. Hij werkte op de meldkamer van de brandweer en daarvoor was hij actief in de zorg. “In verpleeghuis Valkenheim in Valkenburg, veelal met personen met dementie.” In 2022 werd de diagnose van de spierziekte ALS bij hem vastgesteld. “Dan zakt de vloer onder je vandaan. Dat was een harde klap. Ik moest stoppen als vrijwilliger bij de brandweer en met mijn werk op de meldkamer. Mijn arm is uitgevallen. Lang lopen of staan is heel moeilijk. Van de ene op de andere dag zat ik thuis. Mijn vrouw heeft me gestimuleerd om vrijwilligerswerk in het Odensehuis te gaan doen, zeker met mijn zorgachtergrond. En ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Het beste medicijn is positief blijven. Ik ga niet bij de pakken neerzitten. Zo lang als het voor mezelf mogelijk is blijf ik klaarstaan voor de mensen die hier binnenlopen. Ook al is dat lichamelijk soms lastig.”

Veel animo
 

Danny en Sonja stellen tevreden vast dat de animo voor het Odensehuis best wel groot is. “Het aantal deelnemers wisselt per keer, maar elke week brengen toch wel een stuk of acht mensen een bezoekje aan het inloophuis. Laatst waren we zelfs met een groep van zestien personen.” 

De activiteiten zorgen voor veel positieve energie. Bij de bezoekers en de vrijwilligers. “Als de mensen met een glimlach weer naar huis gaan, zijn wij ook blij”, zegt Sonja. “Het mes snijdt wat dat betreft aan twee kanten.”

“Niets moet en alles mag”, zegt Danny. “Spelletjes waarbij je de hersenen kunt trainen of een wandelingetje maken. En op woensdagen komt er iemand op zijn keyboard spelen. Bakker Hub is een van onze vaste bezoekers. Hij heeft beginnende dementie. Vaak neemt hij zelfgebakken vlaai, cake of koekjes mee. Die eten we dan samen, zó gezellig.”

Sonja en Danny beseffen dat het in onze huidige, drukke maatschappij steeds moeilijker wordt om mensen te vinden voor vrijwilligerswerk. “Toch kunnen we niet zonder vrijwilligers. Het is belangrijk dat we voor elkaar klaar staan. Een beetje omkijken naar anderen en een helpende hand toesteken. Het zorgt voor verbinding. De dankbaarheid is groot, maar daar doen we het niet voor. We zien het eerder als een doel in ons leven om anderen gelukkig te maken. Dat is fijn.”